Politechnika Warszawska Wydział Chemicznyul. Noakowskiego 3, 00-664 WarszawaEnglish version

Historia

1826 - 1831 Wydział Rękodzielno-Chemiczny w ramach Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego
1897 - 1915 Chemia w Instytucie Politechnicznym im. Mikołaja II
1915 - 1917 Tworzenie Wydziału Chemicznego w ramach Polskiej Politechniki
1917 - 1939 Wydział Chemiczny w okresie międzywojennym
1939 - 1944 Działalność Wydziału w okresie okupacji niemieckiej
1944 - 1951 Odbudowa Wydziału Chemicznego
1951 - 2001 Wydział Chemiczny po II Wojnie

Chronologia zdarzeń prowadzących do utworzenia Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego 1822 r.

14 lipiec 1822 r. Józef Kalasanty Szaniawski na posiedzeniu Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (KWRiOP) wystąpił z wnioskiem o utworzenie w Warszawie Instytutu Politechnicznego.

15 czerwiec 1822 r. Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych przedstawiło KWRiOP projekt Instytutu Politechnicznego, którego głównym celem miało być kształcenie kadry inżynieryjno-technicznej dla rozbudowy i modernizacji przemysłu krajowego.

11 marzec 1825 r. KWRiOP powołała Radę Politechniczną, ze Stanisławem Staszicem jako przewodniczącym, do kierowania pracami nad utworzeniem Instytutu Politechnicznego i do opracowania projektu tej wyższej uczelni technicznej. Organizację Rada oparła na uczelniach wiedeńskiej i paryskiej. Rada powołała Szkołę Przygotowawczą do Instytutu Politechnicznego, która miała przygotować młodzież do właściwych studiów technicznych i handlowych, a po uzyskaniu odpowiedniego wyposażenia i niezbędnej kadry nauczającej przekształcić się w wyższą uczelnię techniczną.

16 lipiec 1825 r. Sekcja Umiejętności Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych postanawia wysłać za granicę stypendystów KWRiOP w celu kształcenia w naukach inżynieryjno-technicznych. Po powrocie stanowić oni będą kadrę nauczającą Instytutu Politechnicznego.

12-13 sierpień 1825 r. Wytypowano na drodze konkursu 7 absolwentów UW w tym 3 chemików (Antoniego Hanna, Seweryna Ździtowieckiego oraz Jana Koncewicza), wysyłając ich na Zachód, do najlepszych ośrodków w Anglii, Niemczech, Francji i Austrii i polecając im studiowanie nauk technicznych, chemicznych czy handlowych oraz zdobycie doświadczenia praktycznego.

21 grudzień 1825 r. Postanowienie KWRiOP o utworzeniu Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego z Kajetanem Garbińskim jako dyrektorem.

Działalność Szkoły Przygotowawczej 1826 r.

4 styczeń 1826 r. Uroczyste otwarcie Szkoły Przygotowawczej, przemówienie Staszica (ostatnie publiczne, zmarł 20 stycznia) i dyr. Garbińskiego, przyjęto 44 uczniów. Otwarta w Pałacu Kazimierzowskim 4.01.1826, z naborem jesienią tego roku. Szkoła była ściśle powiązana z Uniwersytetem. Dyrektorem był profesor Uniwersytetu Kajetan Garbiński.

22 stycznia 1826 r. Prezesem Rady Politechnicznej zostaje Ludwik hr. Plater.

Październik 1826 r. Inauguracja w Szkole Przygotowawczej, przyjęto 35 uczniów, na Wydziale Chemicznym było 23. W Szkole chemię wykładał Marek Pawłowicz (uczeń Śniadeckiego), zajęcia laboratoryjne prowadził Teofil Saski, a potem Józef Bełza pracownicy i asystenci profesora Kitajewskiego z UW. Początkowo zajęcia były prowadzone na Uniwersytecie, a później w Pałacu Krasińskich. Planowano budowę gmachu wg projektu Corazziego na miejscu obecnej Giełdy i Muzeum Narodowego.

Jesień 1829 r. do kraju powracają stypendyści KWRiOP, chemicy: Seweryn Ździtowiecki, Antoni Hann, Jan Koncewicz i obejmują etaty profesorskie.

Do 1829 Szkoła przekształciła się, nieformalnie, obsadzając katedry przybywającymi z zagranicy profesorami, w Instytut Politechniczny składający się z czterech oddziałów; Mechanicznego, Rękodzielno-Chemicznego, Inżynierii Cywilnej i Handlowego.

Rola Szkoły Przygotowawczej

Odegrała ona dużą rolę w dziejach polskiego szkolnictwa technicznego, zapoczątkowując proces kształtowania się w naszym kraju zawodowej inteligencji technicznej. Przeszło przez nią 217 słuchaczy, z czego dwóch otrzymało dyplomy pełnego ukończenia kursu uczelni politechnicznej, sześciu absolutorium, wielu kontynuowało studia techniczne zagranicą, zwłaszcza we Francji. Zapisali się w historii techniki, przemysłu i budownictwa w Europie, ale również w Brazylii i Wenezueli. Reszta pracowała w szkolnictwie średnim na terenie kraju.

Chemia w Warszawskim Instytucie Politechnicznym Mikołaja I

Politechnika Warszawska 1901 r.
Uczelnia powstała 1898 roku. Cztery Wydziały: Mechaniczny, Inżynieryjno-Budowlany, Chemiczny i Górniczy. Wykładowym językiem był rosyjski, główną kadrę dydaktyczną stanowili Rosjanie. Byli jednak i Polacy - asystenci Jegora Wagnera - Tadeusz Miłobędzki, Ludwik Szperl, czy wykładowca Józef Boguski asystent Mendelejewa w latach 1876-77. Rewolucja 1905 spowodowała przerwę w działalności do 1908, a w 1915 roku następuje ewakuacja uczelni na wschód. Politechnika zawdzięcza tej uczelni bazę materialną, wzniesione na przełomie XIX i XX wieku gmachy: m.in. Gmach Główny, Gmach Fizyki i Gmach Chemii.

Wydział Chemii w Politechnice Warszawskiej 1915-1917

Po zajęciu Warszawy przez Niemców w sierpniu 1915 roku Sekcja Szkół Wyższych przy Wydziale Oświecenia Komitetu Obywatelskiego wystąpiła do TKN o rozpoczęcie zajęć na Politechnice otwarto techniczną uczelnię polską - Politechnikę Warszawską. Ogłoszono konkurs na stanowiska wykładowców i w połowie października ustalono skład kadry nauczającej. Powołano dziekanów - dr Tadeusz Miłobędzki został dziekanem Wydziału Chemii, a jednocześnie wykładał chemię analityczną, wykłady z chemii fizycznej objął Józef Zawadzki. Uczelnia była uzależniona od Niemców, prorektorem był Julius von Braun profesor chemii Uniwersytetu we Wrocławiu, który na Wydziale Chemicznym wykładał chemię ogólną. Narastające w 1917 roku wiosną nastroje antyniemieckie ogarnęły środowisko akademickie - wybuchły strajki, bojkotowano niemieckich profesorów, studenci odmówili płacenia czesnego, co spowodowało w czerwcu 1917 roku zawieszenie przez generała-gubernatora Hansa von Beselera działalności uczelni warszawskich, w tym i Politechniki. Skreślono wszystkich studentów, którzy nie zapłacili czesnego (z wyjątkiem 8).

Wydział Chemiczny w Politechnice Warszawskiej 1917 -1939

Jesienią 1917 roku jednak przekazano całość spraw dotyczących szkolnictwa wyższego w ręce polskie - podległemu Radzie Regencyjnej Ministerstwu WRiOP. Uczelnia zyskała znaczną autonomię, władze były wybierane - rektor, dziekani. Do jesieni 1918 odbywały się zajęcia z dużą liczbą studentów, napływ z terenów Rosji, reemigracja. Przybył do Warszawy prof. Jan Zawidzki, wybitny nieorganik, obejmując Katedrę Chemii Nieorganicznej i wykłady z chemii nieorganicznej oraz funkcje Rektora PW w r. akad. 1918/1919. Zajęcia na PW zostały zawieszone na jesieni 1918 do jesieni 1919. Zreformowano w tym czasie i nadano Uczelni strukturę katedralną, powołano profesorów, włączając profesorów z uczelni zagranicznych m.in.:
- Wojciech Swiętosławski z Uniwersytetu Moskiewskiego objął w 1919 r. Katedrę Chemii Fizycznej;
- Kazimierz Smoleński z Petersburga objął Katedrę Technologii Chemicznej Ogólnej Organicznej i Technologii Węglowodanów;
- Jan Bielecki adiunkt Sorbony obejmuje Katedrę Chemii Organicznej;
- Tadeusz Wojno z Uniwersytetu w Zurychu został powołany w 1920 r. na katedrę Mineralogii i Petrografii.

Zreformowano również na wysokim poziomie przedmioty ogólne na Wydziale, powołując na stanowiska:
- Czesława Grabowskiego, od 1919 r, na Katedrę Maszynoznawstwa Ogólnego i Chemicznego, wprowadzając nowy na owe czasy przedmiot zwany dziś Inżynierią Chemiczną;
- Witolda Pogorzelskiego, na wykłady od 1920 r., a na Katedrę Matematyki od 1922 r.;
- Stanisława Kalinowskiego, od 1921 r., na Katedrę Fizyki;
- Józef Zawadzki w 1923 r. objął Katedrę Technologii Chemicznej Nieorganicznej;
- Józef Turski powrócił w 1924 z Ukrainy by objąć Katedrę Wielkiego Przemysłu Organicznego i Barwników;
- Wacław Iwanowski w 1924 r. został powołany na Katedrę Technologii Produktów Spożywczych i Przemysłu Fermentacyjnego.

Profesorowie i Zakłady Wydziału Chemicznego w roku akad. 1934/35

Jan Czochralski - dr hc PW, Zakład Metalurgii i Metaloznawstwa (3),
Czesław Grabowski - Zakład maszynoznawstwa ogólnego i chemicznego (8),
Wacław Iwanowski - Zakład Technologii Produktów Spożywczych i Przemysłu Fermentacyjnego (4),
Stanisław Kalinowski - Zakład fizyczny II (4),
Kazimierz Kling - Zakład Chemii Ogólnej (5), Dziekan Wydziału,
Franciszek Leja - Zakład Matematyki (2),
Tadeusz Miłobędzki - Zakład Chemii Nieorganicznej (12),
Ignacy Mościcki - Prezydent RP, elektrochemia techniczna,
doc. dr Ludwik Wasilewski - p.o. kier. Laboratorium Elektrochemii Technicznej (2),
Kazimierz Smoleński - Zakład Technologii Ogólnej Organicznej i Technologii węglowodanów (7),
Ludwik Szperl - Zakład Chemii Organicznej (8),
Wojciech Świętosławski - Zakład Chemii Fizycznej (5),
Józef Turski - Zakład Technologii Wielkiego Przemysłu Organicznego i Technologii Barwników (4),
Georges Francois Welter - metaloznawstwo specjalne,
Zygmunt Wojnicz-Sianożęcki - Zakład Technologii Organicznej II (4),
Tadeusz Wojno - Zakład Mineralogiczny i geologiczny (3),
Józef Zawadzki - Zakład Technologii Chemicznej Ogólnej Nieorganicznej (5),
doc. dr Tadeusz Urbański - Zakład Technologii Materiałów Wybuchowych (4),
inż. Elżbieta Bartoszewicz - kancelaria Wydziału Chemicznego

Obciążenia na I roku w okresie międzywojennym

POLITECHNIKA WARSZAWSKA w czasie wojny

We wrześniu 1939 roku zniszczony został Gmach Chemii, a szczególnie Zakład Chemii Organicznej. Uzyskano zezwolenie na egzaminy dla studentów, którzy ukończyli studia i byli w trakcie wykonywania prac dyplomowych. Sytuacja taka trwała do 4 maja 1940, kiedy zabroniono wszelkiej działalności dydaktycznej. Niemcy jednak zezwolili na utworzenie pewnych zakładów, dla doraźnych potrzeb utworzono m.in. Zakład Chemii Technicznej z kierownikiem prof. Józefem Zawadzkim i 10 pracownikami naukowymi i 3 pomocniczymi. Zakład powstał z dawnych zakładów: Technologii Chemicznej Ogólnej Nieorganicznej oraz Produktów Spożywczych i Przemysłu Fermentacyjnego.

W 1942 roku utworzono PWST, władze polskie Politechniki wiązały z tą decyzją nadzieję na zabezpieczenie przed grabieżą i dewastacją oraz ułatwienie nauczania konspiracyjnego. Do PWST włączono zakłady badawcze istniejące i utworzono wydziały, m.in. Chemii Technicznej z kierownikiem Tadeuszem Wojno.
Wykładowcą PWST był Józef Zawadzki, który pełnił również funkcję dyrektora departamentu szkół technicznych podziemnego ministerstwa oświaty. Wykładał na tajnych kompletach PW od jesieni 1940 r. W pierwszym roku uczęszczało na zajęcia 20 studentów, a w 1943/44 było ich 160. Pracownie odbywały się w legalnie działających zawodowych szkołach technicznych. Zawadzki brał udział razem z prof. Groszkowskim przy rozszyfrowaniu części rakiety V-2.

Na tajnych kompletach w latach 1939-1944 w Politechnice dyplomy magisterskie uzyskało 15 chemików i zakończono jedną habilitację z chemii.

Straty w okresie wojny:
- prof. Zygmunt Wojnicz-Sianożęcki, zginął w Katyniu
- dr Marian Polaczek, st. asyst. Zakładu Chemii Organicznej, zginął w Katyniu
- prof. Kazimierz Kling, zmarł w 1942 r.
- prof. Kazimierz Smoleński, w 1943 rozstrzelany na Pawiaku
- prof. Ludwik Szperl, zmarł w 1944 r.
- prof. Czesław Grabowski, zmarł w 1945 r.
- adiunkt Tadeusz Jezierski z Zakładu Chemii Organicznej zginął w Stutthofie

POLITECHNIKA WARSZAWSKA okres powojenny

Do jesieni 1945 roku PW bez Wydziału Chemicznego.
Odbudowa Wydziału do 1951 r.

20 stycznia 1945 r. dyplomant Włodzimierz Dahlig wydobywa ukryte w kanałach podstawowe dzieła chemiczne z wydziałowej biblioteki. Pod koniec stycznia prof. Zawadzki rozpoczął działania prowadzące do uruchomienia Wydziału. Wobec zamiarów uruchomienia Wydziału w Łodzi lub w Gdańsku działania te, wyprzedzające decyzje przyczyniły się do uruchomienia Wydziału. Po uzyskaniu przy Lwowskiej 7 ocalałego domu zorganizowano mieszkania dla powracających pracowników Wydziału, uruchomiono tam dziekanat, a 22.V.1945 r. bibliotekę Wydziału. W dniu otwarcia biblioteki odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Wydziału, na którym byli obecni: dziekan prof. Tadeusz Wojno, prof. Józef Zawadzki, prof. Alicja Dorabialska, doc. Wanda Polaczkowa, inż. Stanisław Niewiadomski. Postawiono władze przed faktem dokonanym, Wydział Chemiczny rozpoczął działalność w Warszawie.

W 1945 r. powrócili na Politechnikę profesorowie Wydziału Chemicznego: Stanisław Kalinowski, Tadeusz Miłobędzki, Władysław Nikliborc, Marceli Struszyński, Marian Świderek, Tadeusz Urbański, w 1947 Wojciech Świętosławski, Józef Turski, jesienią 1949 Stanisław Bretsznajder. Jesienią 1945 r. rozpoczął się rok akademicki, a 21.XI.1945 r. odbył się pierwszy wykład prof. Tadeusza Wojno. Stratą dla Wydziału była decyzja prof. Dorabialskiej i prof. Józefowicza objęcia katedr w Łodzi. Pierwszym uruchomionym laboratorium po wojnie była pracownia chemii fizycznej kierowana przez doc. Witolda Tomassiego, a wkrótce pracownia chemii organicznej. Dziekanem był prof. Wojno, a od 1946 roku prof. Urbański, którego działalności zawdzięcza Wydział odbudowę najpierw Gmachu Technologii, a w latach 1948-1952 Gmachu Chemii.

Kadra profesorska w 1951 r.

Noty Biograficzne

JÓZEF JERZY BOGUSKI

Absolwent Wydziału Matematyczno-Fizycznego UW z 1875 r. W 1876 roku uzyskuje stanowisko asystenta w pracowni chemicznej Dymitra Mendelejewa na uniwersytecie w Petersburgu, u którego pracuje dwa lata, kończąc rozpoczętą jeszcze w Warszawie pracę pt."O szybkości z jaką zachodzą przemiany chemiczne". Pracą tą ogłoszoną po polsku, rosyjsku i niemiecku na trwale wpisał się do historii nauki światowej jako jeden z pionierów kinetyki chemicznej. Prowadził zajęcia z chemii w Szkole Mechaniczno-Technicznej Wawelberga i Rotwanda a po utworzeniu Instytutu Politechnicznego w 1898 roku wykładał technologię ogólną nieorganiczną. W 1920 roku został profesorem honorowym technologii chemicznej na naszym Wydziale prowadząc w latach 1923-1930 wykłady z technologii materiałów wybuchowych i technologii proszków.
Doktor h.c. Filozofii UJ, doktor h.c. PW.

JAN CZOCHRALSKI (1885 - 1953)

Wybitny samouk, bez matury i studiów, w 1903 roku zdał w trybie eksternistycznym egzaminy w Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie i uzyskał tytuł inżyniera chemika metalurga. Od 1913 pracuje w Instytucie Metaloznawczym nad stopami łożyskowymi, w 1924 wynalazł stop o wysokich właściwościach ślizgowych ( Bahn-Metall). Światowa sława za badania nad teorią krystalizacji metali i opracowanie metody otrzymywania monokryształów, przyjętej w całym świecie. Od 1929 r. w Polsce, prowadził wykłady z metalurgii i metaloznawstwa na naszym Wydziale. W latach 1930-1939 był kierownikiem Katedry i Zakładu Metalurgii i Metaloznawstwa, a od 1934 roku kierownikiem uczelnianego Instytutu Metalurgii i Metaloznawstwa. W 1929 Politechnika nadała mu tytuł doktora honoris causa.

ANTONI HANN (1796 -1861)

Urodził się w Warszawie, tutaj w 1822 r. ukończył Uniwersytet i pozostał w pracowni prof. Kitajewskiego jako preparator. Zajmował się kwasem jarzębinowym i jego solami. Najważniejszą pracą technologiczną Hanna był "Sposób rytowania na szkle za pomocą kwasu fluorowego". Ta technika graficzna znalazła powszechne uznanie, była i w dalszym ciągu jest stosowana jako fluoroforta. Antoni Hann posiadał duże zdolności graficzne i rysunkowe. W 1925 roku został wybrany przez Radę Politechniczną do wyjazdu zagranicznego w celu przygotowania się na profesora w dziale: farbiarstwo, mydlarstwo i garbarstwo. Zwiedza całą Austrię, zapoznaje się z przemysłem: Saksonii, Bawarii, i w 1927 przybywa do Paryża i słucha Thenarda, Dulonga, Clementa i Chevreulea.
W następnych latach zwiedza Szwajcarię, dalej Francję, Anglię, Belgię, Niemcy i w 1829 roku wraca do Warszawy, obejmuje katedrę technologii chemicznej i przystępuje do wykładów. Wykłada przez jeden rok. W powstaniu listopadowym kierował fabryką saletry, a po upadku powstania wyjechał do Elbląga. Po kilku latach wrócił do Warszawy zajmując się głównie pisaniem artykułów ze swojej dziedziny, np. "Uwagi o destylacji wódek, ze względu na czystość otrzymywanego produktu" (1837), "O użyciu farb do wyrobów z cukru i do wódek" (1840), "O mydle woskowem, służącem za zaprawę do podłóg" (1837). W 1845 powołany został na Intendenta Mennicy Warszawskiej, a później na jej dyrektora, którą to funkcję pełnił do końca życia.

JAN KONCEWICZ (1795 - 1869)

Urodził się w Łomazach w Ziemi Podlaskiej. Ukończył Uniwersytet Warszawski i został asystentem Kitajewskiego. Wkrótce jednak został powołany na nauczyciela nauk przyrodniczych do szkoły wojewódzkiej w Kielcach, gdzie wówczas była szkoła akademiczno-górnicza. W 1925 r. został wybrany jako stypendysta do przygotowania się na profesora chemii technicznej, wyrobów fermentacyjnych. Zwiedził: Francję, Niemcy, Belgię, Austrię, Holandię. Po powrocie do Warszawy objął katedrę technologii wyrobów roślinnych, wykładając i prowadząc zajęcia praktyczne z gorzelnictwa i piwowarstwa, technologię fermentacji. Po 1831 r. pracuje w szkolnictwie, a od 1841 r. powołany zostaje do Gimnazjum Realnego w Warszawie, w którym pozostaje do 1852 r. Napisał szereg prac: "Co zrobić aby mieszkania były cieplejsze", "O potrzebie ścisłego stosowania się w budowie domów do klimatu i natury używanych materiałów"; podręczniki: "Praktyczny wykład sztuki gorzelniczej" (Warszawa 1841), "Piwowarstwo w całej obszerności praktycznie wyłożone" (Warszawa 1847).

TADEUSZ MIŁOBĘDZKI

Absolwent Wydziału Fiz-Mat UW z 1897 roku. Asystent i st. asystent w laboratorium chemii nieorganicznej Instytutu Politechnicznego do 1915 roku. Odbył staże w niemieckich ośrodkach naukowych - z zakresu chemii analitycznej u prof. K. Friedheima w Brnie i z chemii fizycznej u W. Ostwalda w Lipsku. Po uruchomieniu naszego Wydziału sprawuje funkcje dziekana w latach 1915-1917, a po powrocie z Poznania w 1929 roku objął Katedrę Cnemii Nieorganicznej po prof. Zawidzkim. Był dziekanem naszego Wydziału w roku akad. 1933/34. Po wojnie wrócił na swoją Katedrę gdzie pracował aż do 1954 roku. Naukowo zajmował się syntezą i badaniem związków fosforu oraz dydaktyką chemii.

IGNACY MOŚCICKI (1867 - 1946)

Absolwent Wydziału Chemii w Rydze z 1891 roku. Zmuszony do emigracji za udział w ruchu niepodległościowym w 1892 roku udaje się do Londynu, a po pięciu latach przenosi do Fryburga gdzie, na tamtejszym uniwersytecie, jako asystent prof.. Wierusz-Kowalskiego prowadzi badania z zakresu technologii nieorganicznej i elektrochemii, opracowując metodę syntezy kwasu azotowego (Chippis) oraz skonstruował pierwsze wysokonapięciowe kondensatory elektryczne (Fryburg).Były to jego najistotniejsze osiągnięcia modyfikowane w przyszłości. W 1912 roku obejmuje stanowisko profesora elektrochemii i chemii fizycznej w Szkole Politechnicznej we Lwowie zajmując się jednocześnie technologia wielkiego przemysłu chemicznego szczególnie po odzyskaniu niepodległości (Chorzów, Mościce k/Tarnowa). We Lwowie pracuje do 1925 roku. (1915-17 dziekan Wydz. Chem. , w 1921 otrzymuje doktorat hc PL). W 1925 roku obejmuje stanowisko profesora honorowego elektrochemii na naszym Wydziale.
- Doktor hc Politechniki w 1925 i 1926 r.
- W 1926 roku prezydent RP.

TEOFIL RYBICKI (1805 -1859)

Urodził się w Pułtusku w 1805 r. W 1826 r. ukończył UW. Działalność dydaktyczną rozpoczął w 1825 r. w szkole wydziałowej Gminy Ewangelickiej w Warszawie. Powołany został na wyjazd za granicę, jednak wcześniej przyznano mu stypendium na Uniwersytecie z obowiązkiem udzielania korepetycji studentom Szkoły Przygotowawczej, a za granicę wysłano go dopiero pod koniec 1826 r. dla nauczenia się chemii technicznej specjalnej, obejmującej wyrabianie szkła, emalii, porcelany, fajansu, farb ogniowych i garncarstwa. Studiował w Austrii, Niemczech, Paryżu, Anglii. Po powrocie do Warszawy dopiero jesienią 1830 r. objął katedrę chemii technicznej i rozpoczął wykłady w Szkole Przygotowawczej, musiał je jednak przerwać i objąć funkcję kierownika saletrarni dla celów wojskowych. Po powstaniu dopiero w 1834 r. otrzymuje nominację na profesora gimnazjum w Łukowie. W tym samym roku zostaje przeniesiony do Warszawy gdzie uczy chemii, fizyki i technologii chemicznej w Gimnazjum na Lesznie oraz w kilku innych szkołach. W 1940 r. zostaje profesorem utworzonego Gimnazjum Realnego. Najważniejszą jego pracą była "Zasady technologii Chemicznej", (Warszawa 1846). Zajmował się również dagerotypią i fotografią.

WOJCIECH ŚWIĘTOSŁAWSKI (1881 - 1968)

Absolwent Politechniki w Kijowie w 1906 roku, a od 1908 asystent w Katedrze Chemii Nieorganicznej tejże uczelni, w której rozpoczyna swoje badania termochemiczne - przyniosły mu światową sławę. W 1918 roku obejmuje na naszym Wydziale, z dorobkiem 40 publikacji naukowych, Zakład Chemii Fizycznej i Elektrochemii, a rok później Katedrę Chemii Fizycznej. W latach 1919/20 i 1924/25 był dziekanem naszego Wydziału a w latach 1929/30-1931/32 rektorem PW, w 1935-1939 był ministrem WRiOP. W latach 1940-46 pracował naukowo w USA, a po powrocie objął na krótko swoje stanowisko w Katedrze Chemii Fizycznej by w 1947 roku przenieść się na UW. W ciągu 50 lat opublikował ponad 600 prac z zakresu różnych dziedzin chemii fizycznej - termochemii, kalorymetrii, ebuliometrii, kriometrii. Największe osiągnięcia przyniosły mu badania obszaru krytycznego cieczy, równowag fazowych czy azeotropii. Miarą jego autorytetu były liczne doktoraty hc nadane przez uczelnie krajowe i zagraniczne, członkostwo honorowe zagranicznych Towarzystw Chemicznych: Amerykańskiego, Austriackiego, Belgijskiego, Czechosłowackiego , Francuskiego, Rumuńskiego i Włoskiego.

TADEUSZ URBAŃSKI (1901 - 1985)

Urodził się na Kaukazie w Jekaterynodarze, w Rosji.Skończył gimnazjum i rozpoczął studia chemiczne na Politechnice w Nowoczerkasku w 1919 roku by po przyjeździe do kraju w 1922 kontynuować je na naszym Wydziale, a po ich ukończeniu w 1924 roku podjąć pracę w przemyśle chemicznym związanym z materiałami wybuchowymi i powiązanym z Ministerstwem Spraw Wojskowych, w której to dziedzinie działał aż do wybuchu wojny (laboratoria w Pionkach, Rembertowie). Jednocześnie od 1929 roku rozpoczął jako asystent pracę w Zakładzie Materiałów Wybuchowych na naszym Wydziale, osiągając do wojny kolejne stopnie w karierze aż do tytułu profesora i kierownika Katedry Materiałów Wybuchowych. W roku akad. 1938/39 był dziekanem Wydziału. W czasie wojny działał naukowo i jako dydaktyk na terenie Francji i Anglii. Po powrocie do kraju w 1946 roku, objął na naszym Wydziale Katedrę Technologii Organicznej II, którą kierował do 1971 roku. Był dziekanem w latach 1946-1950, przyczyniając się do odbudowy Wydziału. W latach 1947-1948 był dyrektorem IChP w Warszawie, 1951-1971 kierował Katedrą Technologii Chemicznej i Paliw WAT, był związany z placówkami PAN, m.in. był dyrektorem IChO PAN i kierował szeregiem Zakładów PAN-u.
Jeden z najwybitniejszych polskich uczonych. Prowadził prace teoretyczne i technologiczne z zakresu chemii organicznej - materiałów wybuchowych, alifatycznych związków nitrowych, związków biologicznie czynnych. W wyniku jego badań opracowano wiele cennych związków o działaniu przeciwgruźliczym, przeciwgrzybicowym, przeciwmalarycznym i innych wykorzystywanych w medycynie. Opublikował około pięćset artykułów, 35 patentów a jego podręcznik "Chemia i technologia materiałów wybuchowych" był przetłumaczony na wiele języków, wypromował 60 doktorantów, z których kilkunastu zostało profesorami. Współpracował z licznymi zagranicznymi placówkami naukowymi był członkiem honorowym wielu zagranicznych towarzystw chemicznych, działał w PTCh.

JÓZEF ZAWADZKI (1886 - 1951)

Studiował na UW, za udział w strajku studenckim w 1905 roku został relegowany i przeniósł się do Krakowa gdzie podjął studia chemiczne na UJ kończąc je w 1910 roku. W Karlsruhe u prof. Habera prowadził badania z elektrochemii i na tamtejszej politechnice uzyskał tytuł inżyniera chemika. Po powrocie do Warszawy w 1915 roku, z chwilą otwarcia PW, podjął pracę jako asystent w Katedrze Chemii Ogólnej naszego Wydziału. W 1918 roku został kierownikiem utworzonej Katedry Technologii Chemicznej. Po przeprowadzonym w 1923 roku przewodzie habilitacyjnym (!) został mianowany profesorem. W latach 1926/27 i 1929/30 był dziekanem naszego Wydziału a w 1936/37 i 1938/39 piastował godność rektora PW.
Na uwagę zasługuje działalność konspiracyjna profesora w czasie okupacji. Współpracował z Delegaturą Rządu na Kraj jako członek Komisji Szkół Wyższych oraz z Komendą Główną AK. Był przewodniczącym Rady Wychowawczej Szarych Szeregów, w których jego syn Tadeusz (pseudonim "Zośka") dowodził warszawskimi Grupami Szturmowymi i zginął w jednej z akcji. Na terenie PW profesor patronował półjawnemu i tajnemu nauczaniu akademickiemu. Po wyzwoleniu przyczynił się walnie do odbudowy Wydziału Chemicznego i reaktywowania go w ramach Uczelni. W 1947 został doktorem hc PW. Do końca życia kierował Katedrą i Zakładem Technologii Nieorganicznej.
Prowadził prace teoretyczne i doświadczalne z zakresu technologii chemicznej - związane z technologią związków azotowych, glinowych, siarkowych oraz prace z zakresu kinetyki chemicznej i elektrochemii. Opracował tanią i prostą metodę otrzymywania czystego tlenku glinu z krajowych glin i kaolinów. Szczególne miejsce w dorobku zajmuje podręcznik "Technologia chemiczna nieorganiczna", na której wychowało się kilka pokoleń chemików.

JAN ZAWIDZKI (1866 - 1928)

Studia chemiczne odbył w Bałtyckiej Szkole Technicznej w Rydze i w 1986 roku uzyskał dyplom inżyniera chemika. Po studiach podjął pracę u prof.. W. Ostwalda w Lipsku na miejscowym uniwersytecie. Obroniona tam w 1900 roku praca doktorska z zakresu kinetyki chemicznej przyniosła mu rozgłos w świecie i do dziś jest uważana za klasyczną pozycję w tej dziedzinie. Pracował następnie na Politechnice Ryskiej u prof. Waldena, tamże w 1906 roku uzyskał docenturę w Katedrze Chemii Fizycznej. Następnie został profesorem w Akademii Rolniczej w Dublanach, gdzie objął Katedrę Chemii Ogólnej i rozwinął prace z zakresu kinetyki chemicznej. W 1917 roku objął na krótko Katedrę Chemii Nieorganicznej na UJ, a w 1918 roku został rektorem naszej Politechniki i objął Katedrę Chemii Nieorganicznej na naszym Wydziale, którą kierował aż do śmierci w 1928 roku.
W dorobku profesora jest ponad 100 publikacji z zakresu termochemii, elektrochemii i kinetyki chemicznej. Największe sukcesy osiągnął w badaniach nad składem chemicznym warstw powierzchniowych roztworów:, prężnością i składem pary podwójnych mieszanin cieczy oraz nad dynamiką reakcji autokatalitycznych.
Działalność organizacyjna:
- W 1918 roku był powołany przez Radę Regencyjną na członka Rady Stanu Królestwa Polskiego.
- W 1924-25 był kierownikiem Ministerstwa WR i OP.
- Założyciel i redaktor "Roczników Chemii" (1921-1928).
- Wiceprezes i prezes PTCh w latach 1919-1923.
- Członek szeregu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych.

SEWERYN ŹDZITOWIECKI (1802 - 1880)

Ukończył w 1821 r. Uniwersytet w Warszawie. Po studiach pracował jako nauczyciel w Liceum Lubelskim. W 1825 r. jako stypendysta zostaje wysłany przez Radę Politechniczną na 4 lata do Austrii, Niemiec i Francji w celu przygotowania się na profesora Politechniki do wykładu z metalurgii i hutnictwa. Zwiedził wiele zakładów przemysłowych, odbył staże w Wiedniu i Szkole Górniczej w Paryżu. We Francji pogłębiał swą wiedzę u Gay Lussaca, Thenarda, Dulonga i Dumasa. Uczył się analizy ciał mineralnych w Getyndze, u Stromayera. Po powrocie do kraju w 1829 r. objął w Instytucie katedrę hutnictwa, wykładał metalurgię, budowę wielkich pieców, odlewnictwo, wytapianie ołowiu i miedzi, fabrykację szkła oraz chemię mineralną. W swoim laboratorium zorganizował ćwiczenia z analizy chemicznej, co w tym czasie było wielką nowością. W pracowni tej wykonał pierwsze swoje prace badawcze i ogłosił artykuły; "Rozbiór wodnianu żelaza z Miedzianej Góry" i "Analizę gliny ogniotrwałej z Korzyc". Zajmował się nomenklaturą chemiczną krytykując zwyczaj przerabiania wyrazów obcych na niby polskie. W 1830 roku Komisja Rządowa Wojny zleciła mu objechać zakłady hutnicze i sprawdzić ich możliwości pod kątem produkcji wojennej. Po 1831 przeżywa ciężkie chwile, by w 1833 r. uzyskać posadę nauczyciela gimnazjalnego w Lublinie. W 1937, po śmierci prof. Kitajewskiego, zostaje przeniesiony do pracy do Warszawy na profesora kursów dodatkowych i członka komitetu egzaminacyjnego. W 1840 roku wydaje "Rys chemii organicznej i jej zastosowań" według Köhlera. W 1840 roku otwarto w Warszawie Gimnazjum Realne, które do pewnego stopnia zastępowało Politechnikę. Ździtowiecki zostaje tam powołany na profesora chemii. Organizuje tam laboratorium chemiczne dla wszystkich uczniów, a pod wpływem Liebiga zajmuje się w tym czasie chemią rolną, stając się w tym zakresie wybitnym znawcą. W 1853 r. (do 1860 r.) jest dyrektorem Instytutu Rolniczego w Marymoncie. Był jednak przede wszystkim chemikiem teoretykiem i pedagogiem. Jego "Wykład początkowy chemii" wydany w dwóch tomach w 1850 r. był klasycznym podręcznikiem aż do roku 1862 kiedy wyszedł "Kurs chemii nieorganicznej" A. Cohursa.

Na podstawie materiałów zebranych przez prof. Zygmunta Gontarza