Wydział Chemiczny Polietchniki Warszawskiej

Odcieki z wysypisk, podobnie jak ścieki komunalne, stanowią dotkliwy problem cywilizacyjny. Oczyszczanie ścieków i odcieków polega na ich głębokim utlenieniu.Przy oczyszczaniu ścieków często stosowany jest proces Fentona, w którym do utleniania wykorzystywany jest układ redox jonów żelaza Fe²⁺/Fe³⁺ oraz nadtlenek wodoru. Dzięki nim generowane są rodniki hydroksylowe, które są jednym z najefektywniejszych czynników utleniających. Odcieki z wysypisk w zasadzie nie są oczyszczane. W pewnym stopniu ulegają one samoistnemu utlenieniu w warstwach wysypiska. Często w celu utlenienia są zawracane na wierzch wysypiska. Jednak uzyskiwany w ten sposób efekt nie jest wystarczająco skuteczny, a w konsekwencji odcieki nie mogą być poddane oczyszczaniu w tanich procesach biologicznych.
Istotą oczyszczania odcieków jest przeprowadzenie ich w postać podatną na działanie bakterii. Utlenianie odcieków powinno prowadzić do powstania prostych substancji organicznych, łatwych do utylizacji w procesach oczyszczania biologicznego. Jako czynnika utleniającego planuje się użycie ozonu. Interesująca wydaje się też koncepcja stosowania jonów tworzących układy redox, innych niż żelazo (przez analogię do metody Fentona). Ponieważ odcieki z wysypisk zawierają np. znaczne ilości manganu planuje się podjęcie badań nad ich wpływem na proces ozonowania.
Celem pracy jest zbadanie efektywności procesu utleniania odcieków przy wykorzystaniu ozonu i katalitycznego działania jonów manganu oraz kobaltu. Praca jest prowadzona we współpracy w Wydziałem Inżynierii Środowiska PW.