1826 - 1831 Wydział Rękodzielno-Chemiczny w ramach Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego
1897 - 1915 Chemia w Instytucie Politechnicznym im. Mikołaja II
1915 - 1917 Tworzenie Wydziału Chemicznego w ramach Polskiej Politechniki
1917 - 1939 Wydział Chemiczny w okresie międzywojennym
1939 - 1944 Działalność Wydziału w okresie okupacji niemieckiej
1944 - 1951 Odbudowa Wydziału Chemicznego
1951 - 2001 Wydział Chemiczny po II Wojnie

14 lipiec 1822 r. Józef Kalasanty Szaniawski na posiedzeniu Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (KWRiOP) wystąpił z wnioskiem o utworzenie w Warszawie Instytutu Politechnicznego.
15 czerwiec 1822 r. Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych przedstawiło KWRiOP projekt Instytutu Politechnicznego, którego głównym celem miało być kształcenie kadry inżynieryjno-technicznej dla rozbudowy i modernizacji przemysłu krajowego.
11 marzec 1825 r. KWRiOP powołała Radę Politechniczną, ze Stanisławem Staszicem jako przewodniczącym, do kierowania pracami nad utworzeniem Instytutu Politechnicznego i do opracowania projektu tej wyższej uczelni technicznej. Organizację Rada oparła na uczelniach wiedeńskiej i paryskiej. Rada powołała Szkołę Przygotowawczą do Instytutu Politechnicznego, która miała przygotować młodzież do właściwych studiów technicznych i handlowych, a po uzyskaniu odpowiedniego wyposażenia i niezbędnej kadry nauczającej przekształcić się w wyższą uczelnię techniczną.
16 lipiec 1825 r. Sekcja Umiejętności Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych postanawia wysłać za granicę stypendystów KWRiOP w celu kształcenia w naukach inżynieryjno-technicznych. Po powrocie stanowić oni będą kadrę nauczającą Instytutu Politechnicznego.
12-13 sierpień 1825 r. Wytypowano na drodze konkursu 7 absolwentów UW w tym 3 chemików (Antoniego Hanna, Seweryna Ździtowieckiego oraz Jana Koncewicza), wysyłając ich na Zachód, do najlepszych ośrodków w Anglii, Niemczech, Francji i Austrii i polecając im studiowanie nauk technicznych, chemicznych czy handlowych oraz zdobycie doświadczenia praktycznego.
21 grudzień 1825 r. Postanowienie KWRiOP o utworzeniu Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego z Kajetanem Garbińskim jako dyrektorem.

4 styczeń 1826 r. Uroczyste otwarcie Szkoły Przygotowawczej, przemówienie Staszica (ostatnie publiczne, zmarł 20 stycznia) i dyr. Garbińskiego, przyjęto 44 uczniów. Otwarta w Pałacu Kazimierzowskim 4.01.1826, z naborem jesienią tego roku. Szkoła była ściśle powiązana z Uniwersytetem. Dyrektorem był profesor Uniwersytetu Kajetan Garbiński.
22 stycznia 1826 r. Prezesem Rady Politechnicznej zostaje Ludwik hr. Plater.
Październik 1826 r. Inauguracja w Szkole Przygotowawczej, przyjęto 35 uczniów, na Wydziale Chemicznym było 23. W Szkole chemię wykładał Marek Pawłowicz (uczeń Śniadeckiego), zajęcia laboratoryjne prowadził Teofil Saski, a potem Józef Bełza pracownicy i asystenci profesora Kitajewskiego z UW. Początkowo zajęcia były prowadzone na Uniwersytecie, a później w Pałacu Krasińskich. Planowano budowę gmachu wg projektu Corazziego na miejscu obecnej Giełdy i Muzeum Narodowego.
Jesień 1829 r. do kraju powracają stypendyści KWRiOP, chemicy: Seweryn Ździtowiecki, Antoni Hann, Jan Koncewicz i obejmują etaty profesorskie.
Do 1829 Szkoła przekształciła się, nieformalnie, obsadzając katedry przybywającymi z zagranicy profesorami, w Instytut Politechniczny składający się z czterech oddziałów; Mechanicznego, Rękodzielno-Chemicznego, Inżynierii Cywilnej i Handlowego.

Oddział Rękodzielno-Chemiczny składał się z czterech katedr:
- technologii (farbiarstwa, garbarstwa i mydlarstwa) z prof. Antonim Hannem;
- technologii wyrobów roślinnych (gorzelnictwa i piwowarstwa) z prof. Janem Koncewiczem;
- hutnictwa (metalurgia, budowa wielkich pieców, odlewnictwo, wytapianie ołowiu i miedzi, fabrykacja szkła) z prof. - Sewerynem Ździtowieckim;
- chemii technicznej (wyrabianie szkła, emalii, porcelany, fajansu, farb ogniowych i garncarstwa) z prof. Teofilem Rybickim.

29 września 1830 r. Inauguracja roku akademickiego, w której bierze udział 156 uczniów.
29 listopada 1830 r. Wybuch powstania listopadowego i zawieszenie zajęć w Szkole Przygotowawczej, przejście uczniów i kadry w szeregi powstańców.
19 sierpnia 1931 r. Kajetan Garbiński zostaje ministrem KWRiOP (do 7.09.1931 r.).
19 listopada 1931 r. Kajetan Garbiński odczytał zebranym profesorom wykładowcom Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego reskrypt carski nakazujący zamknięcie wszystkich wyższych uczelni w Królestwie Polskim.

Odegrała ona dużą rolę w dziejach polskiego szkolnictwa technicznego, zapoczątkowując proces kształtowania się w naszym kraju zawodowej inteligencji technicznej. Przeszło przez nią 217 słuchaczy, z czego dwóch otrzymało dyplomy pełnego ukończenia kursu uczelni politechnicznej, sześciu absolutorium, wielu kontynuowało studia techniczne zagranicą, zwłaszcza we Francji. Zapisali się w historii techniki, przemysłu i budownictwa w Europie, ale również w Brazylii i Wenezueli. Reszta pracowała w szkolnictwie średnim na terenie kraju.

Uczelnia powstała 1898 roku. Cztery Wydziały: Mechaniczny, Inżynieryjno-Budowlany, Chemiczny i Górniczy. Wykładowym językiem był rosyjski, główną kadrę dydaktyczną stanowili Rosjanie. Byli jednak i Polacy - asystenci Jegora Wagnera - Tadeusz Miłobędzki, Ludwik Szperl, czy wykładowca Józef Boguski asystent Mendelejewa w latach 1876-77. Rewolucja 1905 spowodowała przerwę w działalności do 1908, a w 1915 roku następuje ewakuacja uczelni na wschód. Politechnika zawdzięcza tej uczelni bazę materialną, wzniesione na przełomie XIX i XX wieku gmachy: m.in. Gmach Główny, Gmach Fizyki i Gmach Chemii.